Thuis

	De tweede nacht had Simone last van maagkrampjes en kon daardoor moeilijk slapen maar in het algemeen slaapt ze goed en is ze elke dag een stukje levendiger en onderzoekender.
Als ze ’s nachts slecht geslapen heeft, ligt ze ’s ochtends of bij bezoek als ‘de grote onschuld’ - het voorbeeldige kind - te slapen. Maar ja, als je eindelijk uitgeput van het vechten tegen de pijn in slaap valt, is dat ook wel begrijpelijk.
	Ze kijkt na enkele dagen al wat gerichter en ze bijvoorbeeld vanuit mijn armen naar René kijkt, volgt ze hem met haar ogen en hoofdje als ik haar een beetje wegdraai.
Meteen al na de bevalling zie ik dat ze ontzettend veel op René lijkt, het is echt grappig om te zien. De vorm van de wangen (ik meen zelfs een kuiltje zoals bij hem te bespeuren als ze drinkt) en de ogen zijn in eerste instantie de meest in het oog springende overeenkomsten.
Aangezien wij, bij mij thuis, bij de geboorte al meteen een zwarte bos haartjes hadden, lijkt Simone ook in dat opzicht meer van papa weg te hebben. De verpleegster lijkt dit sneu voor mij te vinden (ik zie haar zoekend kijken; van de baby naar mij en terug en ik zie dat het haar moeite kost om iets te vinden). Uiteindelijk weinig overtuigend probeert ze me met ‘ze heeft jouw neus’ toch iets te geven.
Maar als Simone even later op het aankleedkussen ligt, zie ik vanuit mijn bed een klein wipneusje, net boven de opstaande rand uitsteken en moet ik lachen, nee ook de neus heeft ze van ‘de vader’.
	Later constateer ik dat ook de oorschelpjes mini-uitvoerinkjes van die van René zijn. Alleen de mond en oogkleur bieden nog hoop…
Nee hoor, ik vind het heel erg grappig dat ze zo op René lijkt, ik ben allleen gewend dat mijn familie meestal ‘dominant’ is en had dus meer overeenkomsten met mij verwacht.