|
|
|
Afgezien van moeheid in eerste 3 maanden van de zwangerschap verliep de zwangerschap erg voorspoedig. Prettig is, dat wij vrij snel na de positieve uitslag, op vakantie naar Italië gingen. We hadden zo lekker veel tijd om ervan te genieten, ons in te stellen op stoppen met roken maar ook om rustig te praten over alle toekomstige veranderingen.: Trouwen, verhuizen, verdeling van werk en opvoeding, kortom genoeg om over na te denken en met elkaar te bespreken. De tijdschriften die ik bij het eerste bezoek aan de vroedvrouw had meegekregen en het boek ‘bevallen en opstaan’ gingen mee op vakantie. Opeens word ik in die tijdschriften persoonlijk aangesproken: ‘jij voelt je nu’… ‘een mijlpaal, je kindje kan al’…en ook heel betuttelend: ‘een kopje koffie mag best, maar moeten het er meteen twee of drie zijn?’ Dat werden dan ook onze slogans tijdens de vakantie, bij het ontbijt, de avondmaaltijd of op het terras. Wat wel leuk was, was om te lezen wat er per week bij zo’n foetus in aanleg is en hoe snel alles groeit. René vond dat mijn gezicht in de vakantie er opeens heel mannelijk uitzag. Ik zou opeens heel erg op mijn broer Marcel lijken en dat zou volgens hem wel eens kunnen duiden op de aanleg van een jongetje, waardoor de mannelijke hormonen door mijn lijf gierden. Nu was dat toevallig wel net in de periode dat het geslacht bepaald werd, volgens de meegebrachte lectuur, dus wie weet zou René nog gelijk krijgen. Wij wisten ook na de pretecho (zie verder) nog steeds niet of we een meisje of jongen konden verwachten. Maar we hadden het wel meestal over ‘hij’ omdat dat gevoel iets overheerst maar we zouden ook heel blij zijn met een stoer of parmantig meisje. Mijn moeder had de hormonentheorie niet van ons gehoord maar vond bij het zien van deze vakantiefoto ‘wat zie je er hier mannelijk uit’! Bij volgende bezoeken aan de vroedvrouw is het steeds geruststellend om het hartje te horen kloppen en te horen dat de groei ‘normaal’ is. |
|
Simone kun je mailen op simone@schols.nl Bekijk ook:
|