|
|
|
Omdat men in het ziekenhuis bij elke controle sprak over waarschijnlijk vervroegd moeten inleiden van de bevalling, zaten René en ik eigenlijk al geruime tijd ’s avonds thuis te "wachten", in de hoop dat Swentiboldje er uit zichzelf eerder al uit zou willen komen. Het kind zou bijvoorbeeld als kind van twee Limburgers met Carnaval onrustig kunnen worden er eruit willen! Of op de mijn verjaardag 19 februari, omdat we op de verjaardag van René het besluit tot verwekking hadden genomen. Op Valentijnsdag (dit viel samen met Carnaval dit jaar) zou het tevens een "zondagskindje" zijn. Allerlei voortekenen in de vorm van zgn. "harde buiken" waren de laatste twee weken aanleiding om te denken: nu begint het. Maar niks van dit alles. Of zou hij dan toch meer op zijn vader lijken en dan precies vijf minuten na de afgesproken tijd, dus op 24 februari geboren worden? (en zouden de medici ons tot die tijd gunnen?) Op 23 februari, de uitgerekende datum, begonnen ’s avonds de weeën, althans ik twijfelde eerst nog omdat er geen sprake van pijn was maar wel van regelmaat: eerst elk half uur, vanaf een uur of 23.00u elk kwartier vanaf een uur of 1.00 elke 10 minuten en rond 2.00u elke 5 of 10 minuten. Even hebben we nog geprobeerd wat te slapen maar mij lukte dat al niet meer dus om 3.00u hebben we het ziekenhuis gebeld, is René gaan douchen, koffie gezet, spullen gepakt, waarna we rond 4.30u in de verloskamer en aan de apparatuur aan de slag zouden kunnen. Even was ik nog bang dat ik het me allemaal verbeeldde want ik voelde nog niet echt pijn maar om 6.30u kwamen ze "toucheren" en bleek ik al 5 cm. ontsluiting te hebben. Kennelijk werkte de cursus van Carita (zie voorbereidingen) erg goed. Men dacht dat ik dan over twee uur misschien wel kon gaan persen. Nou dat gaf hoop! (nauwelijks pijn en dan zo rond 9.00u of 10.00u een baby) Twee uur later bleek de ontsluiting 8 cm te zijn dus toch nog niet persen maar weer twee uur verder ontsluiten. Vanaf dat moment werden de weeën steeds heftiger en moeilijker op te vangen en ook psychisch werd het zwaar; beiden hadden er al een slapeloze nacht op en we hadden eigenlijk al gehoopt een baby in ons armen te kunnen sluiten. Men kwam om het uur, half uur, kwartier controleren en steeds was het nog net niet goed genoeg om te kunnen gaan persen en dat zou ook nog tot zo’n twee uur kunnen duren, ik werd er moedeloos van! Toch was het moment aangebroken dat ik mocht gaan persen ook al vond men mijn persweeën nog niet heftig genoeg (ik wel!) en zou ik dus meer op eigen kracht moeten persen. Met de kennis van de cursus in mijn achterhoofd ging ik aan de slag en was weer op het ergste voorbereid. Maar wie schetst onze verbazing? Swentiboldje was er met drie keer persen en had ook de spildraai keurig gemaakt. Kennelijk was ze door al dat wachten toch al ver het geboortekanaal ingedreven. Het feit dat dat persen weer zo snel en makkelijk ging en ook al die eerste lange uren zo pijnloos waren, maakte dat ik de bevalling achteraf gezien toch heel snel heel voorspoedig verlopen beschouwde en ik was blij dat ik toch had mogen meemaken dat Swentiboldje uit zichzelf mocht komen. Maar toen nog de nageboorte! Ik bleek nauwelijks naweeën te hebben en de placenta scheen flink vast te zitten. Wat getrek aan de navelstreng bleek eerder averechts te werken en men gaf mij op een gegeven moment nog 10 minuten anders zou ik onder narcose moeten om de placenta operatief te verwijderen. Dat zou toch nog een flinke domper zijn op de feestvreugde. Gelukkig kwam er een deskundige gynaecologe die de placenta er vakkundig uitwerkte en was ook dat net op het nippertje weer goed gekomen. Vlak voor de bevalling was mijn bloeddruk overigens weer helemaal normaal geworden en zou je kunnen zeggen dat ik niet in het ziekenhuis had hoeven bevallen. Maar ja, je weet niet hoe het dan was verlopen en ik heb nu in elk geval ook een hele mooie bevalling gehad! Oh ja, Swentiboldje bleek een meisje te zijn dus vanaf nu heet ze Simone Swentibold Schols en zo is er ook aangifte gedaan op 25 februari in het Stadsdeelkantoor Zeeburg, bij dezelfde ambtenares als die onze ondertrouw regelde. |
|
Simone kun je mailen op simone@schols.nl Bekijk ook:
|